Według filozofii Jogi, 'ध्यानम निर्विषयं मन:' "Dhyanam nirwiśayam manah" to znaczy, że prawdziwa medytacja jest ta kiedy twoje niezrównoważone serce już jest zrównoważone, nie masz żaden myśli w głowie, ale jest aktywny psychicznie. Jednak pojawi się pytanie, że w czasie snu też nasza głowa jest bez żadnych myśl czy to znaczy medytacja? Nie jest to tak. W czasie medytacji jesteśmy aktywny umysłowo, ale kiedy śpimy wtedy nie jesteśmy aktywny, i nasz stan jest nie przytomny, który jest zwane stan śpiący, i nie jest to medytacja ponieważ medytacja nie spanie lecz pobudzenie umysłowo. Wtedy nasze życie ma nastrój świąteczne.
W czasie medytacji, nasze zmyśli zaczynają być razem z sercem i serce z rozumem i rozum spotyka się z duszą. Na początku zawsze medytujemy zamkniętymi oczami. Po jakiś czas, zamknięte lub otwarte oczy w ogóle nie mają znaczenie. Medytująca osoba nie odchodzi od duszy. Nawet on może w stanie medytacji pracować normalnie. W czasie walki Mahabharaty, Bóg Kraśna powiedział Arjunowi, Arjunie! stając, siedząc, śpiąc, budząc myśli o mnie. Każdy musi iść do tego stanu. Aby uzyskać ten cel trzeba poznać i rozumieć samego siebie, a opanować nad sobą. Serce jest niezrównoważone i zawsze prowadzi człowieka do błędu. Aby unikać te błędy, Jog każe o medytacji.
